اهل کوچه همه رفتند ولی ما ماندیم
                                                  حقمان است اگر بی کس و تنها ماندیم

هیچ تقصیر کسی نیست اگر رنجوریم
روشنی هست
                      خدا هست
                                      ولی ما کوریم!

(برگرفته از وبلاگ:عشق پاک loveclean.blogfa.com )

مغنیِ پیر به گمانم نقاش شد و

بر زمین نقشِ چشم کشید،

اشتباه اگر نکنم

بر چشم هایِ خالیِ زمین

تو دعوت شده ای،

دیری عجب

زمین کور بود و

چشم نداشت،

حالا زمین بینا شد و

"بر چشمانش تو مردمک شده ای"

دیگر آهسته قدم برمیدارم

چرا که بر چشمان زمین

تو خفته ای و

من گویا رهگذر شده ام... 

                                                        (مسافر)

دختركي خندان

قاصدكي در دست

مي دود در باد٬

موهايش آزاد و رها

پيراهنش رنگِ خوبي هاي خدا٬

مادرش آنسوي دشت

مي گشايد آغوشش را

از براي دخترك٬

ناگهان باد قاصدك را مي ربايد

از ميان دستهاي دخترك٬

دخترك گريان مي شود از بازيِ باد

مادرش او را نوازش مي كند٬

دخترك گريه كنان مي پرسد:

مادرم قاصدك مرا دوست نداشت؟!

مادر اما آرام

زيرِ گوش دخترك

اين چنين نجوا مي كند:

                                          دخترم باد همان تقدير است

                                                       قاصدك اما٬ هرآنچه معشوقه ي ماست

                                                                                    قاصدك بي تقصير است... 

                                                                                                                                ( مسافر )

 

وقتي نگاهِ خسته ام

منتظرِ به راهت٬

وقتي دلِ شكسته ام

مملو عِطرِ يادت٬

وقتي دستاي سردم

خاليِ از وجودت٬

وقتي سيلابِ اشكم

شده قاصدِ فصلِ خزونت٬

وقتي فريادِ سكوتم

ميپيچه توي معبدِ متروكِ حياتت٬

وقتي كه حتي جاده

شده دلتنگه عبورت٬

ميشه باورم كه رفتي

                                            "زمين شده خالي از حضورت..."

                                                                                                                              ( مسافر )

اين متن بالا رو تقديم ميكنم به سميه ي عزيزم

فرشته ي كوچكي كه طاقت موندن روي زمين رو نداشت!

و توي يكي از روزاي سال ۸۲

اين زمين پست و خاكي رو به قصدِ آسمونه لاجوردي براي هميشه بدرور گفت...

روحت شاد و يادت گرامي...

جاده اي در پيش رو

نيم آن پشت سر است،

راهدارا كمكم كن

چند فرسخ تا به مقصد روبروست،

عاقبت روزي كنار جاده منزلگاه ماست

عاقبت كوره راهي مدفن و

واپسين جانگاه ماست،

اي همرهان عاقبت روزي غبارِ جاده تان

                                دانه هاي باد برده ي خاكِ پيكرهاي ماست...

                                                                                                                   ( مسافر )

ديدگانم هواي باران كرده امشب

غم ستون خانه ام ويران كرده امشب

دل تمناي روي ياران كرده امشب

درد مرگ را از برايم آسان كرده امشب...

                                                                       ( مسافر )

بوم نقاشي ام را بياوريد

قصد دارم امشب

بر آن به وسعت تمام تنهائيم

رنگها را به سجده در آورم

و شايد تصويري از يك رويا

تو را به ضيافت رنگها و سرزمين بوم

دعوت ميكنم...

چه نقشي خواهم زد؟!

خود نيز به درستي نميدانم!

تنها چيزي كه ميدانم:

ديگر نمي خواهم جاي تو را خالي بگذارم!!!

زيرا:

" تويي زيباترين بهانه ي رنگها

                                 براي متولد كردن:

                                                      تصويري از يك رويا!!!"

                                                                                                           ( مسافر )

الهي...

*" الهي و ربي من لي غيرك... "*

ميدانم كه روزي خواهي آمد...

اي آبروي دو عالم

اي منجي خاتم

تمام اطلسي هاي باغچه

هوايت را كرده اند

اي گل نرگس

تمام گلخانه هاي جهان

انتظارت را مي كشند

ميدانم كه روزي خواهي آمد

پايان انتظار نزديكست

بگو كدامين آدينه را به يمن قدومت ريسه بندم

بگو كدامين كوچه را به حرمت قدمهايت آبپاشي كنم

صداي نبض ثانيه شمار زمان را مي شنوم

ميدانم روزي خواهي آمد

گوشهايم منتظر است

بگو كدامين سحرگاه بانگ انالمهديت را استماع خواهم كرد

پايان انتظار نزديكست

ميدانم كه روزي خواهي آمد...

                      "ميلاد با سعادت يگانه منجي عالم بشريت حضرت مهدي ( عج )

                              بر عموم مسلمين جهان تبريك و تهنيت عرض ميكنم."

                                                                       ( مسافر )

و من امروز پرم از آموخته ها!

من آموختم که انسانها چه زود فراموش می کنند

و من آموختم که تو چه زود فراموش می شوی

هنگامی که نیاز داری به همراهی آنها

و تو چه زود فراموش می شوی

آنگاه که تنهایی

و چه زود فراموش می کنند

تمام لحظاتی را که همواره در غم و شادی کنارشان بودی

و تو چه زود فراموش می کنی

که آنها هم روزی خود فراموش خواهند شد

و چه زودتر فراموش می کنی

که خدا هرگز تو را فراموش نخواهد کرد!

                                                                                        ( مسافر )

باز هم امشب صدایی ممتد

سکوت کوچه ها را می شکند،

صدا آشناست

صدا نزدیک است،

آری صدای کشیده شدن چرخهای چمدان من است

باز امشب مسافرم

همچون پرستویی مهاجر

زندگی برای من کوچیدن پی در پی،

خدانگهدار شهر شب گرفته ی من

خدانگهدار اهالی دلسنگ،

برایتان یادگاری دارم

مبادا زمینش بزنید!

چه می شود کرد

آخر چینی اش نامرغوب و شکننده است

آری آن قلب کوچک من است!

سوغاتی هم می برم

(چمدانم پر از خاطره است)،

بس است

بروم دیگر

آخر چیزی تا سحر نمانده،

باز امشب مسافرم

باز امشب مسافرم...

                                                       ( مسافر )